Factory

επιθεώρηση για τους μητροπολιτικούς ανταγωνισμούς

Το αδέσποτο spread

leave a comment »

Για την κοινωνική εμπειρία των επιτοκίων δανεισμού

Ήταν Mάρτιος του 2009 όταν το ελληνικό κράτος έβγαζε δεκαετές ομόλογο 5 δις € και τελικά το πουλούσε με υψηλό επιτόκιο 6%. Αυτό το έμαθα πολύ αργότερα, σχεδόν ένα χρόνο μετά. Μάλλον θα είχε «περάσει» στα  ψιλά των εφημερίδων. Θα περνούσαν αρκετοί μήνες μέχρι το spread να αποτελέσει την νέα εθνική ψύχωση. Ξαφνικά εκεί που έχεις εκπαιδευτεί να ασχολείσαι με σκάνδαλα και ανούσιες πολιτικές αψιμαχίες εισβάλει στη ζωή το spread. Από την αρχή κατακτά μια πολύ σημαντική θέση στην μηντιακή δημοκρατία, καθώς σε στυλ πολεμικού ανακοινωθέντος μας προειδοποιεί ότι κάτι που δεν πολυκαταλαβαίνουμε τι είναι μας απειλεί άμεσα. Αφανείς κρατικοί μηχανισμοί, όπως ο οργανισμός διαχείρισης δημόσιου χρέους, μπαίνουν στο προσκήνιο και μας αναλύουν το ξαφνικό πρόβλημα του κρατικού χρέους. Στρατιές ειδικών αναλυτών κάθε μέρα με εκπαιδεύουν σε έννοιες όπως CDS, σορτάρισμα και τα ρέστα. Από την άλλη η αγωνία για τις ανακοινώσεις των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης με έχει κάνει φανατικό αναγνώστη των κίτρινων σελίδων. Η S&P, η Moody’s, η Fitch φαίνεται να καθορίζουν το μέλλον το δικό μου, των παιδιών μου, των φίλων μου. Οι αγορές δεν ησυχάζουν αν δεν δουν αίμα, επαναλαμβάνουν οι καναλάρχες. Το αρχικό συναίσθημα αιφνιδιασμού έχει γίνει φόβος. Φόβος για μια ξαφνική άνοδο του spread που μπορεί να σημαίνει χρεοκοπία της χώρας και υποθέτω όλων μας. Με την ανακοίνωση των νέων μέτρων που θα με αναγκάσουν να κόψω τις καλοκαιρινές διακοπές για εμένα και τη γυναίκα μου ελπίζω να ησυχάσει το θηρίο και να μην έχουμε και άλλα προβλήματα. Προφανώς για κάτι πρέπει να πειστώ το οποίο μου διαφεύγει. Μια συντονισμένη εκστρατεία διεξάγεται. Από τη μία εγώ και οι ανάγκες μου και από την άλλη περίπλοκες οικονομικές έννοιες που απειλούν να μετατρέψουν το μέχρι χθες με δόσεις ξεζούμισμα σε ακαριαία βύθιση εν είδει Τιτανικού. Και ως γνωστόν ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται ή από κάποιο σχέδιο διάσωσης, από κάποιο ΔΝΤ. Ο επικοινωνιακός βομβαρδισμός από τα παράθυρα, οι δεκάδες νεόκοποι οικονομολόγοι που μιλούν για το πιστοληπτικό θάνατο στον οποίο μας καταδικάζουν τα spread. Οι επιλογές φαίνονται λίγες. Τελικά μάλλον έπρεπε να εκπαιδευτούμε από τις εκλογές έως σήμερα ότι θα χρειαστεί για το καλό όλων να τα χάσουμε όλα. Μια αμηχανία με διακατέχει που πηγάζει από την αδυναμία να ορίσω ακριβώς τι είναι αυτό που με απειλεί. Ο απόμακρος φόβος των αγορών, η τελετουργία των δελτίων ειδήσεων με αποκλειστικές πληροφορίες για τους «κερδοσκόπους», η καταστροφολογία: όλα ήταν μέρος μιας τακτικής εκγύμνασης της κοινής γνώμης. Μια κοινωνική συνήθεια, ένας κοινός κώδικας που φτιάχτηκε -η πτώση και η άνοδος του spread- που ρουφώντας την προσοχή μας έπειθε καθημερινά όλο και πιο πολύ για το αναπόφευκτο τέλος του τρόπου ζωής μας. Ο πληθυσμός έπρεπε να προετοιμαστεί, απάντησε ο Παπακωνσταντίνου στην ερώτηση γιατί δεν λήφθηκαν τα μέτρα νωρίτερα. Μια οργανωμένη τελετή μύησης σε έννοιες εξ’ αρχής προορισμένες να μυστικοποιήσουν, να συσκοτίσουν, να γεννήσουν περισσότερους φόβους. Μια τελετή που σημασία είχε η συμμετοχή σε αυτήν, και όχι το μεταφυσικό (δυσνόητο) περιεχόμενο της. Όπως άλλωστε σε όλες τις υπόλοιπες θρησκείες, το ίδιο και σε αυτή του χρήματος, σημασία έχει τελικά να πιστέψεις ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Τελικά το αποτέλεσμα μετράει, η ακινητοποίηση. Να υποταχθούμε πλήρως μπρος στην αόρατη δύναμη που πρέπει να εξευμενίσουμε με θυσίες…Ιφιγένειες της νέας εκστρατείας των αφεντικών. Κάπως έτσι ήρθε το ΔΝΤ και έφυγε το spread από την ημερήσια διάταξη. Με νέα μέτρα.

Τις επόμενες μέρες μέσα από τις εφημερίδες και τα πολυσέλιδα αφιερώματα στο ΔΝΤ ανακαλύπτω την Αργεντινή, την Ουγγαρία, τη Λετονία -βίοι παράλληλοι. Το παγκόσμιο εργοστάσιο χρεοκοπίας δεν έχει σταματήσει να δουλεύει. Οι κερδοσκόποι των αγορών πέρασαν και από εκεί, αναφέρουν οι δημοσιογραφικές σειρήνες, και δεν ησύχασαν μέχρι να εδραιώσουν ένα σύγχρονο καθεστώς εντατικής απομύζησης κατεδαφίζοντας αγώνες χρόνων. Λογικά, σκέφτομαι, ούτε με εμένα θα ησυχάσουν μέχρι να πιάσουμε πάτο. Αυτές οι αγορές στοιχειώνουν τα όνειρά μου.

Που πήγε το ελληνικό θαύμα της ανάπτυξης; Η ήττα της πολιτικής από τις αγορές, ψελλίζει ένας συντετριμμένος πασόκος συνδιακαλιστής σε μια διαδήλωση. Μήπως και η ελεύθερη αγορά πολιτική δεν είναι; Και μάλιστα επισήμως διακηρυγμένη από την σοσιαλιστική καπιταλιστική διαχείριση. Τις υπογραφές στα σύμφωνα σταθερότητας ποιος τις έβαλε, εγώ ή το κράτος; Ή μήπως στο εσωτερικό ακολουθούν κάποιο άλλο μοντέλο και μου διαφεύγει; Το 5% των Ελλήνων κατέχει το 60% του πλούτου. Από ποια μη κερδοσκοπική δραστηριότητα προήλθε αυτό το χάσμα; Μήπως από μια κρατικά οργανωμένη μακροχρόνια μεταφορά εισοδημάτων; Και ύστερα κραυγάζουν για τους ασύδοτους κερδοσκόπους. Αυτές οι σκέψεις με κάνουν να αναθαρρήσω για λίγο, τουλάχιστον φαίνεται να αρχίζω να βγάζω μια άκρη. Δεν είναι στα spread ούτε στο ΔΝΤ  η απάντηση. Είναι στον καθημερινό εκβιασμό της αμφίβολης επιβίωσης που πρέπει να εστιάσουμε. Πολλοί ήταν αυτοί που δεν πάγωσαν μπροστά στην οργανωμένη τρομοκρατία των αόρατων εχθρών. Που κατέβηκαν στο δρόμο με ταξική οργή. Ήμασταν μαζί τους, εκεί που μπορεί να οργανωθεί η μόνη αξιόπιστη λύση στην κρίση. Στους αγώνες των από τα κάτω.

Advertisements

Written by factoryfanet

Ιουλίου 13, 2010 στις 12:05 μμ

Αναρτήθηκε στις 01 τεύχος, κρίση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: